Kaç kere unutmam dediğiniz eşiğe geldiğinizde bir adım atınca unuttuğunuzu farkettiniz? Kaç kere o eşiğe gelirken harcadığınız zamanı, emeği, sevgiyi hatta kendinizi bile unuttuğunuzu hissettiniz? Acaba unutmam, unutamam dediğiniz kaç yol ağzına gelip yolun başlangıç noktasını bile unuttunuz. Kimine göre muazzamdır unutmak kimine göre acı. Aslında unutmak diye bir şey yok bana sorarsanız. "Kendimden başkasına ihtiyacım yok " noktasına gelince her şeyi arkamızda bırakıyoruz sadece. Unutamayacağımız anılar biriktiriyoruz, unutmuyoruz sadece küçük bir sandığın ağzına kilit vuruyoruz ve şöyle ki unutmak, unutulmak istenene göre değişiyor. Kendi varlığımızı asla unutmamız ve onu hep koruyup kollamamız dileğiyle.
